Το θρυλικό “ΜΗΛΟΣ ΕΧΠΡΕΣ” ήρθε στα μέρη μας τον Απρίλιο του 1988.
Στα μάτια μας τότε φάνταζε πολύ μεγάλο, καμία σχέση με το “ΙΟΝΙΟΝ” και το “ΚΙΜΩΛΟΣ”.
Το ταξίδι για την Σίφνο, μέσω Κύθνου και Σερίφου, κρατούσε πέντε ώρες. Και στην Μήλο έφτανε σε 6 ώρες και 30 λεπτά. Ήταν πολύ γρήγορο στη μανούβρα. Τότε, βέβαια, δεν υπήρχε separation zone.
Μετά το 1998 όλα άρχισαν να αλλάζουν.
Ο ανταγωνισμός μεγάλωνε, τα πάγια έξοδα των πλοίων πήραν την ανιούσα και το τέλος της παλιάς ακτοπλοϊας ήρθε το φθιμόπωρο του 1999.
Η δημιουργία της Hellas Ferries άλλαξε τελείως τον ακτοπλοϊκό χάρτη.
Το αν η κατάσταση από το 2000 και μετά έγινε καλύτερη ή χειρότερη θα το κρίνει η ιστορία.
Εμείς αυτό που ξέρουμε είναι πως εταιρείες, σαν την LINDOS LINES των Σταθάκη-Μανούσου, στήριξαν τα νησιά μας όσο περισσότερο γινόταν.
Το 1993 ανέλαβε το “ΓΕΩΓΙΟΣ ΕΞΠΡΕΣ” και ενάμιση χρόνο αργότερα το “ΜΗΛΟΣ ΕΞΠΡΕΣ”.
Υπάρχει μία απίστευτη φράση του καπετάν-Στέλιου του Βιτσαρά που έχει μείνει στην ιστορία.
Σε ένα ταξίδι με το “Γεώργιος Εξπρές” για Πάρο-Νάξο-Ίο-Σαντορίνη συνέβη το γνωστό περιστατικό, όπως μας το διγηήθηκαν άνθρωποι που ήταν παρόντες στο συγκεκριμένο ταξίδι.
Με καιρό κοντά ή και πάνω από τα εννιά μποφώρ, με τον τοπικό σταθμό της Νάξου να δίνει 10 με 11.
Το πλοίο δεν έπιασε σε κανένα λιμάνι και πήγε και φουντάρησε στην πίσω μεριά της Σαντορίνης.
Σε κάποια στιγμή, ο καπετάν-Στέλιος Βιτσαράς, ατάραχος στην γέφυρα, είπε την φράση που έμεινε στην ιστορία “Ένα τσάϊ και γραμμή”.
Εκείνη την ημέρα δεν πρέπει να ταξίδευε κανένα άλλο πλοίο.
Αφιερωμένο στην μνήμη ενός ανθρώπου με ψυχή μικρού παιδιού.