Ευχαριστήριο της οικογένειας για τον θάνατο του Ηλία Μωραϊτη

Το δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Μήλου με ομόφωνη απόφασή του εξέδωσε ψήφισμα για το θάνατο, του Ηλία Μωραΐτη, του πρώτου στη νεώτερη ιστορία δημάρχου του νησιού. Ευχαριστούμε  το δήμαρχο και όλους τους δημοτικούς συμβούλους , γιατί τίμησαν με την απόφασή τους αυτή, την προσφορά του αγαπημένου μας αδελφού και θείου στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Για τον Ηλία Μωραΐτη η Τοπική Αυτοδιοίκηση υπήρξε η μεγάλη του αγάπη και έργο ζωής. Ο απολογισμός αυτού του έργου είναι πλούσιος και σίγουρα ο ιστορικός του μέλλοντος θα αφιερώσει ένα κεφάλαιο της ιστορίας του νησιού για τον πολιτικό Ηλία Μωραΐτη.

Ευχαριστούμε  τον σύλλογο Π. Τριοβασάλου και το σύλλογο Μανδρακίων για την τιμή που του απέδωσαν και όλες και όλους τους συντοπίτες μας που συμμετείχαν στο πένθος μας και ακούμπησαν ένα κόκκινο γαρίφαλο στη σωρό του.

Ένα από τα σημαντικότερα έργα του δημάρχου Ηλία Μωραΐτη ήταν ο αγώνας που έκανε για να στηθεί  να στελεχωθεί και να εξοπλιστεί το Κέντρο Υγείας Μήλου.

Στη μνήμη του προσφέρουμε χίλια (1000) ευρώ για ενίσχυση του Κέντρου Υγείας Μήλου.

Ο αδελφός και τα ανίψια του

Στον θείο μας

Θείε μας αγαπημένε θέλουμε να σου απευθύνουμε λίγα λόγια τα ανίψια σου που τα είχες παιδιά σου και σε είχαμε πατέρα μας.

Θέλουμε να σου πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα όσα μας πρόσφερες. Θα σου πούμε ευχαριστώ όχι μόνο για τα πιο όμορφα παιχνίδια και τα πιο καλά βιβλία που μας έφερνες όταν είμαστε μικρά, όχι μόνο για τα τόσα καλά που πάντα φορτωμένος πρόσφερες μεγαλόψυχα σε όλους μας.                          Σε ευχαριστούμε, θείε, για τις αξίες της ζωής που μας δίδαξες όχι μόνο με τα λόγια αλλά κυρίως με το παράδειγμά σου.

Ήσουνα, είσαι και θα είσαι για μας, το υπόδειγμα.

Εσύ μας δίδαξες ότι πρέπει να αγωνιζόμαστε και να διεκδικούμε  το δίκιο, τα δικαιώματά μας, την ειρήνη, τη δημοκρατία.

Εσύ, μας δίδαξες ότι πρέπει να υποστηρίζουμε τη γνώμη μας και να μη φοβόμαστε να τη λέμε ακόμα και στους πιο δυνατούς.

Εσύ, θείε, στα χρόνια της δικτατορίας μάς έμαθες να βρίσκουμε στο ραδιόφωνο το σταθμό της Ντόιτσε Βέλε και να ακούμε από τότε Θεοδωράκη και Χατζηδάκη.

Εσύ, μας δίδαξες ότι η τέχνη κι ο πολιτισμός είναι η ομορφιά στη ζωή. Πάντα μας πήγαινες πρώτη σειρά στο θέατρο.

Εσύ, μας δίδαξες να αγαπούμε τον Άνθρωπο ανεξάρτητα από την καταγωγή του ή τα αξιώματά του. Έκανες παρέα με όλους. Ήταν όλοι φίλοι σου.

Εσύ μας δίδαξες να απολαμβάνουμε τη μυρωδιά του γιασεμιού, να απολαμβάνουμε τη φεγγαράδα μέσα στη βάρκα μας που τραγουδούσαμε στα Μαντράκια. «Είσαι κυρά μου αρχόντισσα και προίκα σου τα μάτια, η αρχοντιά δεν κατοικεί μες στα χρυσά παλάτια».

Μας έλεγες: «Ο ζων κατά φύσιν ζει κατ΄ αρετήν».

Εσύ θείε, που δούλεψες από μικρό παιδί σκληρά και το βράδυ πήγαινες στο σχολείο, γιατί σου άρεσαν πολύ τα γράμματα και μορφώθηκες και έφτασες να γίνεις προϊστάμενος στη δουλειά σου,   Eσύ που σε κυνήγησε η χούντα και που τιμήθηκες από τους συγχωριανούς σου που σε εξέλεξαν για δώδεκα χρόνια στην Τοπική Αυτοδιοίκηση Eσύ θείε μας δίδαξες να είμαστε άνθρωποι απλοί , ανιδιοτελείς και να έχουμε ήθος. Αυτό το ήθος σου σε έκανε έναν ξεχωρισό άνθρωπο ακέραιο και αντισυμβατικό.

Θα τελειώσουμε με λίγους  στίχους από το ποιήμα του Κωστή Παλαμά που σου άρεσε και μας     απάγγελες τόσο όμορφα :

“Το περιβόλι”

Παιδί μου, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
όπως το βρεις κι όπως το δεις να μη το παρατήσεις.

Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,                       και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτυνε τη γη του,
κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,
και να του φέρεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας.

            Και να αγαπάς τ’ ανθρώπινα…»

Θα σε θυμόμαστε πάντα, αγαπημένε μας θείε, με το χαμόγελο και το κόκκινο γαρίφαλο στο πέτο. Σου δίνουμε την υπόσχεση ότι θα αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο δίκαιο, ειρηνικό και όμορφο, όπως εσύ τον ονειρεύτηκες.

Τα ανίψια σου