Κάποια λόγια για σένα coach, για σένα, κύριε Ζαχαρία.
Λαϊκός πολιτισμός. Το μεγαλύτερο κοινωνικό γεγονός στο πλανήτη. Παίξτε για το παιχνίδι.
Βασισμένοι σε αυτή τη φιλοσοφία, σε αυτά τα λόγια μας δίδαξες ποδόσφαιρο.
Πριν από μερικά χρόνια βρέθηκε η παρέα και όχι(!) οι ποδοσφαιριστές να μάχονται και να διεκδικούν επί ίσοις όροις το πρωτάθλημα Κυκλάδων απέναντι σε επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Αυτή η παρέα με ηγέτη τον προπονητή μας, “κύριο Ζαχαρία” (με αυτή την έκφραση μεγαλώσαμε). Ένα αποτέλεσμα προσπάθειας 20 χρόνων, 20 χρόνων με μεράκι για το ποδόσφαιρο, για τον άνθρωπο, για τα παιδιά του.
Η ζωή μέχρι στιγμής δεν του έδωσε τη δυνατότητα να αποκτήσει κάποιο βιολογικό παιδί. Όμως, είχε, έχει και θα έχει όλους εμάς παιδιά του (Έλληνες, Αλβανούς, Ρώσους, Βούλγαρους, ψηλούς, κοντούς), όπως μας αποκαλεί πάντα! Και εμείς έχουμε έναν δεύτερο πατέρα…
Τα λόγια που μπορεί να γράψει κάποιος για αυτό τον άνθρωπο είναι τόσα πολλά που ίσως χρειαστούν μέρες, μήνες, ίσως και χρόνια για να εκφράσεις την ικανότητα που είχε ο κύριος Ζαχαρίας στο να σε μάθει πρώτα απ’ όλα, να είσαι άνθρωπος.
Εκείνος ποτέ δε μας είπε “παραφερθείτε” για να κερδίσουμε. Πάντα μας έλεγε φερθείτε για να “κερδίσουμε”. Το μόνο που ξέρω είναι πως εμείς πάντα… Κερδίζαμε!
Τέλος, μας ευχαριστεί για τη φιλοξενία. Θεωρώ πως εμείς οφείλουμε να ζητήσουμε ευχαριστώ για τη φιλοξενία που μας προσέφερε σ’ αυτό που πρέσβευε και πρεσβεύει. Στη φιλοσοφία του για τη ζωή, τον άνθρωπο, την ανθρωπιά, την οικογένεια, τον αθλητισμό, τον σεβασμό… Για να καταλήξει στο ποδόσφαιρο!
Δε γνωρίζω τι θα γίνει με το μέλλον του στον Παμμηλιακό.
Το μόνο που αισθάνομαι είναι η ανάγκη για ένα τεράστιο ευχαριστώ. Για όλα όσα προσέφερε στη κοινωνία της Μήλου, στον αδερφό μου, στα αδέρφια μου, σε μένα.
Ευχαριστούμε, προπονητή… Και της ζωής!
Αλέξανδρος Παπαδημητρίου, ένα από τα παιδιά σου!