Εργατική Πρωτομαγιά 2023

Όπως οι περισσότεροι γνωρίζουν, Πρωτομαγιά εδώ και πολλά χρόνια έχει καθιερωθεί ως εργατική γιορτή.

Ως ανάμνηση του ξεσηκωμού των εργατών στο Σικάγο την 1^η Μαίου 1886, οι οποίοι με αγώνες κι αιματοχυσίες, ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας και την καθιέρωση του οκταώρου.

Ως εργατική γιορτή, χρειάστηκε να περάσουν τρία χρόνια ακόμη, όταν στις 20 Ιουλίου του 1889 κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης Διεθνούς (Σοσιαλιστικής Διεθνούς) στο Παρίσι.

Η Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα

Στη χώρα μας, ο πρώτος εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς έγινε το 1893, στην Αθήνα, με πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου του Σταύρου Καλλέργη. Η 1η Μαΐου ήταν Σάββατο και εργάσιμη. Έτσι, επελέγη η Κυριακή 2 Μαΐου, για να έχει η γιορτή μαζικό χαρακτήρα.

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Σοσιαλιστής», που εξέδιδε ο Καλλέργης, στις 5 το απόγευμα της Κυριακής συγκεντρώθηκαν στο Στάδιο πάνω από 2.000 σοσιαλιστές και εργαζόμενοι. Η «Εφημερίς» τους υπολόγισε μόνο σε 200 και σημείωνε σε άρθρο της:

«Οι πλείστοι εξ αυτών ήσαν εργάται, ευπρεπώς κατά το πλείστον ενδεδυμένοι, με ερυθράς κονκάρδας επί της κομβιοδόχης, και πολύ ήσυχοι άνθρωποι. Αυτοί είναι οι πρώτοι σοσιαλισταί εν Ελλάδι, και συνήλθον χθες εις το πρώτον αυτών εν Αθήναις συλλαλητήριον».

Οι συγκεντρωμένοι ενέκριναν ψήφισμα το οποίο είχε ως εξής:

«Συνελθόντες σήμερον την 2 Μαΐου, ημέραν Κυριακήν και ώραν 5 μ.μ. εν τω Αρχαίω Σταδίω, οι κάτωθι υπογεγραμμένοι μέλη του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου» και υπό μισθόν πάσχοντες εψηφίσαμεν:

Α) Την Κυριακήν να κλείωσι τα καταστήματα, καθ’ όλην την ημέραν, και οι πολίται ν’ αναπαύωνται.

Β) Οι εργάται να εργάζωνται 8 ώρας την ημέραν.

Γ) Ν’ απονέμηται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανικάνους προς διατήρησιν εαυτών και της οικογενείας των.

Δ) Το συμβούλιον του «Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου» να επιδώση το ψήφισμα εις την Βουλήν.»

Το ψήφισμα απεδόθη, τελικά, στον Πρόεδρο της Βουλής την 1η Δεκεμβρίου 1893 από τον Σταύρο Καλλέργη. Ο πρωτοπόρος σοσιαλιστής ανήλθε στη συνέχεια στο δημοσιογραφικό θεωρείο και περίμενε με ανυπομονησία από τον Πρόεδρο της Βουλής να το εκφωνήσει. Αυτός κωλυσιεργούσε και «ησχολείτο εις την ανάγνωσιν ετέρων αναφορών προερχομένων εκ διαφόρων προσώπων και πραγματευομένων κατά το μάλλον και ήττον περί ανέμων και υδάτων», όπως έγραψε στον «Σοσιαλιστή».

Ο Καλλέργης διαμαρτυρήθηκε μεγαλοφώνως και με εντολή του Προέδρου συνελήφθη για διατάραξη της συνεδρίασης. Οι στρατιώτες της φρουράς, αφού τον κτύπησαν με τα κοντάκια των όπλων τους, τον μετέφεραν στο αστυνομικό τμήμα, όπου παρέμεινε επί διήμερο. Στις 9 Δεκεμβρίου 1983 δικάστηκε και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 10 ημερών, τις οποίες εξέτισε στις φυλακές του Παλαιού Στρατώνα. Με τον περιπετειώδη αυτό τρόπο έληξε και τυπικά ο πρώτος εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς στην Ελλάδα.

Κι ενώ η «εργατιά» από τότε, προσπαθούσε να κερδίσει ένα κομμάτι ψωμί με αξιοπρέπεια, κι αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, έρχεται το σήμερα που επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ, δέχεται ένα ακόμη πλήγμα ανεβάζοντας το όριο συνταξιοδότησης από τα 65 στα 67 χρόνια. Ευθύνες όμως έχουν και οι υπόλοιπες κυβερνήσεις οι οποίες δεν τροποποίησαν τα συνταξιοδοτικά όρια προς το συμφέρον του μεροκαματιάρη.

Ένα κράτος που έχει κοινωνική μέριμνα,  που ενδιαφέρεται για τους πολίτες του, θα πρέπει να εξασφαλίζει και την σωστή διαβίωση όσων βγαίνουν στη σύνταξη, αφουγκραζόμενο τις ανθρώπινες ανάγκες των συνταξιούχων που μεταξύ άλλων γιατί όχι, έχουν και το δικαίωμα να κάνουν τουρισμό στα λίγα χρόνια υγιούς ζωής που τους απομένουν.

Δυστυχώς όμως, όπως έχουμε δει όλοι, το κράτος ενδιαφέρεται μόνον να βγαίνουν τα νούμερα, αδιαφορώντας για την τρίτη ηλικία.

Αναγκάστηκαν, λένε, να πάρουν τα μέτρα για την αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, για να έχει βιωσιμότητα το συνταξιοδοτικό σύστημα. Και….; Είναι σίγουρο ότι με το μέτρο αυτό θα υπάρχει η συγκεκριμένη βιωσιμότητα, ή σε λίγα χρόνια θα χρειαστεί να αυξήσουν ακόμη περισσότερα το ηλικιακό όριο για συνταξιοδότηση;

Και δεν είναι μόνο αυτό. Οι μισθοί όπως έχει φτάσει σήμερα, η ακρίβεια που υπάρχει, μόλις και μετά βίας φτάνουν για να ξεπληρώσουν τους πάγιους λογαριασμούς του μήνα.

Οι νέοι σήμερα, που ξεκινούν την επαγγελματική τους ζωή, βλέπουν με απογοήτευση το μέλλον. Το βασικό τους ερώτημα, δεν είναι αν θα τα καταφέρουν να πάρουν σύνταξη, αυτό σχεδόν το έχουν διαγράψει. Το ερώτημά τους είναι να θα καταφέρουν να εξασφαλίσουν την καθημερινότητά τους.

Μόνη παρηγοριά, είναι η ελπίδα να σκύψει ο κρατικός μηχανισμός πάνω από τους πολίτες και να βρεθεί η φόρμουλα που θα δώσει ξανά οξυγόνο στους εργαζόμενους, κυρίως στους νέους.

Για το Milos Voice

Θεμιστοκλής Παναγιώτου