Οι καθημερινοί “ήρωες” του νησιού !

Με αφορμή κάποια ανάρτηση που έτυχε να δω στο face book, η οποία έδειχνε ούτε λίγο, ούτε πολύ το πραγματικά δύσκολο έργο των οδηγών ασθενοφόρου, πήρα το θάρρος να γράψω λίγα λόγια για τους ανθρώπους εκείνους, που είναι «πανταχού παρόντες» όποτε τους ζητηθεί κι όσες φορές τους ζητηθεί.

Κάθε εργασία έχει τις δυσκολίες της. Ναι. Αυτός όμως, είναι απλά ο γενικός κανόνας. Πραγματικά δύσκολες εργασίες όμως, είναι κυρίως εκείνες που έχουν κάνουν με την υγεία του ανθρώπου, ιδιαίτερα όταν πρέπει να μεταφερθεί στο πλησιέστερο Κ.Υ. ή νοσοκομείο.

Τι συμβαίνει την κρίσιμη ώρα που ένας άνθρωπος κινδυνεύει με οξείες παθολογικές καταστάσεις, ή βρίσκεται στον αιμόφυρτος στο οδόστρωμα…..?

Τότε, όλα πρέπει να γίνουν γρήγορα και με ασφάλεια. Πρώτος στον αγώνα, ο οδηγός ασθενοφόρου κι ο νοσηλευτής/τρια, θα πρέπει να διώξουν από το κεφάλι τους κάθε σκέψη που τυχών τους βασανίζει και να βρεθούν στο σημείο του ατυχήματος ή στο σπίτι του ασθενούς, ούτως ώστε αν τον μεταφέρουν γρήγορα και με ασφάλεια στο Κ.Υ. στην περίπτωση της επαρχίας, ή στο πλησιέστερο εφημερεύον νοσοκομείο όταν πρόκειται για αστικά κέντρα.

Στη επαρχία, ιδιαίτερα τη νησιωτική, το έργο των γιατρών, των οδηγών ασθενοφόρου και των νοσηλευτών είναι πολύ σκληρότερο απ’ ότι στις μεγαλουπόλεις, από τη στιγμή μάλιστα που η προσέγγιση στο σημείο του ασθενούς είναι πολλές φορές ακατόρθωτη λόγω των στενών δρόμων. Οι συνθήκες εργασίας, όμως, παραμένουν σχεδόν παντού αντίξοες. Με ελάχιστες εξαιρέσεις.

Εάν είσαι νοσηλευτής ξέρεις. Ξέρεις πως οι ασθενείς είναι άνθρωποι. Πολλές φορές άνθρωποι δύσκολοι και απαιτητικοί. Ξέρεις πως είναι να φροντίζεις. Αλλά και να παρηγορείς. Πως είναι να έχεις την ευθύνη πολλών ασθενών ταυτόχρονα. Επίσης, πως είναι να δουλεύεις Σαββατοκύριακα, Χριστούγεννα και Πάσχα, μακριά από την οικογένειά σου. Ξέρεις πως ορισμένες φορές ενδέχεται να θέτεις ακόμη και την ίδια σου την υγεία σε κίνδυνο. Εσύ το ξέρεις. Αλλά πολλές φορές, ιδιαίτερα στην Ελλάδα, είναι σαν να μην το ξέρει κανείς άλλος. Παρά μόνο εσύ.

Τα «μπράβο», τα «ευχαριστώ», είναι άγνωστα κυρίως για τους οδηγούς των ασθενοφόρων και το νοσηλευτικό προσωπικό. Από μια μεριά λογικό, αλλά όχι δίκαιο.

Λογικό, διότι εκείνη την κρίσιμη στιγμή, η οικογένεια και οι συγγενείς του ασθενούς ή του τραυματία έχουν τη σκέψη τους στην άμεση ιατρική βοήθεια και στο τι θα πει ο γιατρός μόλις δει το άτομο που χρειάζεται τη βοήθεια.

Κάτω λοιπόν από αυτές τις συνθήκες, μένουν εκτός σκέψης, οι αγώνες των οδηγών ασθενοφόρου και των νοσηλευτών που μεταφέρουν με ασφάλεια και με ταχύτητα τον τραυματία ή τον ασθενή στο πρώτο νοσηλευτικό ίδρυμα ή το Κ.Υ.

Για να είσαι οδηγός ασθενοφόρου και νοσηλευτής χρειάζεται:

  • Να αντέχεις να δουλεύεις με ένταση και πίεση
  • Να διαθέτεις ετοιμότητα και ψυχραιμία σε δύσκολες καταστάσεις
  • Να σου αρέσει να εξυπηρετείς ανθρώπους και να δίνεις πληροφορίες
  • Να σου αρέσει να είσαι υπεύθυνος/η για άλλους
  • Να έχεις σωματική αντοχή και δύναμη κατάλληλη για μεταφορά ασθενών σε φορεία
  • Να σου αρέσει η κίνηση και η δραστηριότητα

Με την ευκαιρία λοιπόν της χθεσινής ανάρτησης  στο face book, αξίζει ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στους οδηγούς και νοσηλευτές του Κ.Υ. Μήλου, που κατόρθωσαν να μεταφέρουν με ασφάλεια ασθενή στο Κ.Υ. Για μια ακόμη φορά έδωσαν με αυταπάρνηση τον πραγματικά δύσκολο αγώνα της καθημερινότητάς τους.

Μπράβο όμως και στο ιατρικό προσωπικό του Κ.Υ. που κάθε φορά δίνει το δικό του σκληρό αγώνα, με τα λιγοστά μέσα που διαθέτει.

 

Για το  Milos Voice

Θεμιστοκλής Παναγιώτου

 

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ