5 Φεβρουαρίου, 2023

Η γιορτή του πατέρα σήμερα.Ο αφανής ήρωας της ζωής μας !

Χρόνια πολλά στους πατεράδες.

Σήμερα είναι η γιορτή του πατέρα. Γιορτάζουν οι μπαμπάδες. Είναι μια γιορτή που συνήθως περνά σχεδόν απαρατήρητη, ή πιο σωστά, δεν έχει τη «διασημότητα» μ’ εκείνη της μητέρας.

Ο πατέρας βλέπεις θεωρείται λίγο πιο απόμακρος από τα παιδιά. Κανείς ποτέ δεν ρώτησε, πώς είναι όταν γίνεσαι πατέρας. Κανείς δεν βρέθηκε να μάθει το αν ένας πατέρας θέλει να περνά ώρες με τα παιδιά του. Κανείς δεν ρώτησε αν ένας πατέρας προτιμά να είναι με τα παιδιά του κι όχι στη δουλειά, ιδιαίτερα τα παλαιότερα χρόνια.

Σήμερα θα μου πείτε εργάζονται και οι δύο γονείς, κι ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει κάπως. Σήμερα, ολοένα και περισσότεροι πατεράδες βρίσκουν χρόνο να είναι με τα παιδιά τους.

Ναι αλλά εκείνο που έχει «περάσει» και είναι δύσκολο να «ξεριζωθεί» γιατί έχει παγιωθεί ως άποψη,  είναι ότι ένας πατέρας πρέπει να εργάζεται για να βρει τα προς το ζειν για την οικογένειά του, να είναι και να δείχνει αυστηρός, ας μην ξεχνάμε τη φράση της μάνας «τώρα που θα έρθει ο πατέρας σου θα του πω όλα και θα δεις τι έχεις να πάθεις», ή ακόμη χειρότερα, «κακομοίρα/η μου, όταν το μάθει ο πατέρας σου αλλοίμονο σου».

Παλαιότερα σε μεγαλύτερο βαθμό, ένας πατέρας έπρεπε να ασχολείται με «σοβαρότερα» πράγματα που απασχολούσαν την οικογένεια κι όχι τόσο πολύ με τα παιδιά του, γιατί πολλές φορές ήταν και παρεξηγήσιμο.

Κανείς δε πλησίασε τον πατέρα την ώρα που διακριτικά, κλεινόταν στο δωμάτιό του για να κλάψει χωρίς να τον δει το παιδί, ή γυναίκα του. Όχι γιατί φοβόταν ο ίδιος τίποτα, αλλά γιατί αν ένα παιδί έβλεπε τον πατέρα του να κλαίει, τότε θα κλονίζονταν η ψυχολογία του παιδιού.

Ο πατέρας, πάντα έπρεπε να είναι εκείνος που καλούνταν να πάρει τις αποφάσεις. Όλοι θα έχουμε ακούσει την μάνα να λέει, «δεν ξέρω ρώτα τον πατέρα σου κι ότι σου πει», αποφεύγοντας έτσι να «βγει κακιά» η μάνα, διαμορφώνοντας στο παιδί την εικόνα ενός αυστηρού κι άγριου πατέρα.

Η μάνα λένε, προτιμά να μην φάει εκείνη και να δώσει στο παιδί της. Κανείς δεν είπε ότι ο πατέρας προτιμά να μην φάει ο ίδιος, αλλά να δώσει στα παιδιά του και στη ίδια τους τη μάνα.

Κανείς δεν θυμάται, τις φορές που ένας πατέρας, όσο δύσκολα κι αν περνούσε ο ίδιος, πάντα θα έκανε τα παιδιά του να γελάσουν, να νιώσουν ασφάλεια, να πάρουν ότι του ζητήσουν, να απαιτήσουν απ’ αυτόν, να τον κατηγορήσουν κάποιες φορές διότι σκέφτηκε να τους δώσει περισσότερα.

Ποιος σκέφτηκε τον πατέρα, που συνήθως εργάζονται σκληρότερα απ’ ότι οι μανάδες, αν έχει ανάγκη λίγε στιγμές ξεκούρασης. Όχι, ο πατέρας ποτέ δεν είχε δικαιώματα. Πάντα υποχρεώσεις είχε και για οτιδήποτε πήγαινε στραβά, ήταν ο  μοναδικός υπαίτιος.

Αρκετά όμως. Σημασία άλλωστε δεν έχει τίποτε άλλο, εκτός από το να ευχηθείτε ένα χρόνια πολλά στον άνθρωπο που είναι πατέρας.

Ένα απλό χρόνια πολλά κι μια αγκαλιά στον άνθρωπο πατέρα, είναι υπεραρκετό για να δείτε το χαμόγελό του και τη συγκίνησή του. Δεν θέλει ούτε λουλούδια, ούτε δώρα. Εκείνο που θέλει είναι μόνο ένα «χρόνια πολλά πατέρα» και να σας βλέπει χαρούμενους ανθρώπους.

Για το Milos Voice

Θεμιστοκλής Παναγιώτου

Facebook
Twitter
LinkedIn
Pinterest

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *