Το Αρχαίο Θέατρο της Μήλου – Μια αναστήλωση που δεν έγινε

 Γράφει ο Γρηγόρης Μπελιβανάκης “Απόψεις” 409 19/5/2019

Η δήθεν αναστήλωση του Αρχαίου Θεάτρου που έγινε πρόσφατα, μόνο αναστήλωση δεν ήταν. Όχι μόνον, οι κερκίδες, δεν αποκαταστάθηκαν σε όλο το κοίλον, αλλά ούτε καν όλες έχουν επισκευασθεί. Και τα γλυπτικά αριστουργήματα των Ιώνων μαστόρων, που συνέθεταν την σκηνή, αντί να μείνουν επί τόπου και να ακτινοβολούν την ομορφιά τους, πετάχθηκαν έξω από το θέατρο, πίσω από τον Μαύρο Τοίχο, για να μην τα βλέπει άνθρωπος, και να είναι εκτεθειμένα στην φθορά και την λεηλασία.
(Είναι γνωστό πως οι επισκέπτες του Θεάτρου, ανέκαθεν, χτυπούσαν με πέτρα τις εξέχουσες γλυπτές διακοσμήσεις για να σπάσουν και να πάρουν μαζί των ως ενθύμιον ένα κομματάκι από ένα αρχαίο γλυπτό. Παλιά αετώματα είχαν στρογγυλοποηθεί με τους χτύπους και μετά βίας εθύμιζαν την αρχική τους εικόνα και λειτουργία. Το χώμα στο οποίο ήσαν θαμένα, τα προστάτευε. Όχι τώρα πλέον. Τώρα που βγήκαν στην επιφάνεια, και βρίσκονται εκτός του φυσικού των χώρου, η καταστροφή θα γίνεται ευκολώτερα).
Μπροστά τους οι θεατές δεν έχουν, πλέον, την γνωστή, από άλλα ρωμαικά σωζόμενα θέατρα, σκηνή του θεάτρου (ιδίως της Εφέσου που έχει καταπληκτικές ομοιότητες με το δικό μας), ένα αρχιτεκτονικό ποίημα, όπου εκτυλισσόταν το αρχαίο δράμα. Δυό σειρές μιας αντιαισθητικής σκούρας τοιχοποιίας με καστανόμαυρη πέτρα από το γειτονικό λατομείο -που δεν σχετίζεται με την αρχαία εικόνα και λειτουργική του χώρου- σταματά τα βλέμματα των θεατών. Που ναι μεν δεν μπορούν πια να βλέπουν την διώροφη ή και τριώροφη μαρμαροκεντημένη σκηνή (διότι τα αρχιτεκτονικά μέλη της -όπως μας είπαν- έχουν γίνει ασβέστης, στα καμίνια της Τουρκοκρατίας) αλλά θα μπορούσαν να χαιρόντουσαν την ομορφιά των διακοσμήσεων, με τα περίτεχνα ανθέμια και τα κυμάτια και κάθε άλλο μοτίβο της αρχαίας ένδοξης τέχνης της Μικράς Ασίας απ’ όπου μας ήλθαν. Δεν τα βλέπουν. Τα πέταξαν δυτικά του Μαύρου Τοίχου. Αυτό που βλέπουν μπροστά τους είναι δυο σειρές μαύρης, άξεστης, λιθοδομής.
Παρέχομε κατωτέρω την σημερινή αντιαισθητική εικόνα μέσα στο θέατρο, και παράλληλα, σε δεύτερη φωτογραφία, παραθέτουμε την ομορφιά των λεπτοδουλεμένων μαρμάρινων όγκων που κάποτε αποτελούσαν την σκηνή και τώρα απομακρύνθηκαν έξω από το θέατρο, για να μην βλέπει κανείς την ομορφιά των. Παρά μόνο την ανυπαρξία αισθητικής των σημερινών διαχειριστών της προγονικής μας κληρονομιάς που τα πέταξαν, εκτός θεάτρου, ως άχρηστα, ενώ αυτά ήσαν η ομορφιά του θεάτρου. Ως εάν να τα εχθρεύονται.
Μπορεί, πράγματι, και να τα εχθρεύονται. Στην Ελλάδα της σήμερον, και αυτό -δυστυχώς- παίζεται!…

Φωτο:
Α). Οι τοίχοι που αντικατέστησαν την σκηνή, μείωσαν την επιφάνεια της ορχήστρας και έδιωξαν τα γλυπτά εκτός θεάτρου.

Β) Τα μαρμαρένια «κεντήματα» που δεν τα βλέπουν πια οι θεατές. Βλέπουν δύο σειρές άσχετων και αντιαισθητικών ακατέργαστων σκοτεινών τοίχων.

SHARE